Јас немам друга опција освен упорно да се залагам за што поправедна и што потранспарентна работа на Министерството за култура и туризам, кое ќе продолжи да работи пред сè создавајќи и почитувајќи објективни критериуми што отвораат еднакви можности за сите, а потоа и ценејќи ги реалните заслуги на чинителите во нашата културна средина.
Овие денови, кога ги правиме последните примопредавања на раководството, ми се чини пригодно да се потсетам на изминатиот период и објавам една сосем лична „топ десет“ листа на промени за коишто сметам дека би можеле да бидат инспиративни, или во најмала рака да бидат повод за разговор и за дискусија.
Нашиот повик, предизвикот пред кој сме поставени, низ сите искушенија со кои се соочуваме во секојдневието, е што почесто да се преиспитуваме, за со храброст и со љубов да стануваме поавтентични, да се движиме по Булеварот на Ослободувањето.
Zhivko Grozdanoski in conversation with Jahongir Nomozov, Azerbaijan.
За Зохран Мамдани и Стивен Милер, за триумфот на лидерството, за вредностите „по природниот тек на нештата“, за односот помеѓу уметниците и власта, за „ранливиот“ лидер и за лидерот „суперхерој“.
Овие денови упорно не ми излегува од глава оваа слика – безглавото теле со златна лажичка на грбот.
„Новото вино се става во нови мевови“, а во новото ДПМ треба да се ставаат во пракса „нови“ начини на работа, според законитостите на новото време, кои природно доаѓаат со помладите луѓе, и кои се одликуваат пред сè со флексибилност.
Во изминатиов период, можеби поттикнати од позитивната клима во Друштвото на писателите, повеќемина пријатели и познајници ми изразија поддршка околу ДПМ.
Она што наликува на безизлез, наместо да води до демотивација и до дезориентираност на членството, може да се согледа и да се прифати како можност Друштвото, со сево ова што му се случува периодов, да биде една успешна и несекојдневно голема и инспиративна приказна.
Дали поради искуството на социјализмот и беспоговорната, повеќедецениска преданост на фигурата на врховниот водач, дали поради јасната хиерархиска поставеност во Партијата и помеѓу сите вработени во администрацијата, како во расказ од Гогољ, дали поради категоричната авторитативност и пресудната важност што ја имале раководни позиции во некои други, уште поодминати времиња – по инерција и денес како да продолжува да се негува една перверзна форма на „култ на личност“: се дава исклучителна важност на личностите на раководните позиции, се проектира еден извонреден авторитет – на штета на вербата во заедничкото одлучување, на штета на демократичноста, и пред сè на штета на личната свест за преземање иницијатива, на штета на личната проактивност. Со негувањето на „култ на личност“ се пасивизираат другите фактори во процесот – фактори без кои не се може.
