Молчиш, душо моја уморна од задоволства – Камило Збарбаро
Песна од италијанскиот поет Камило Збарбаро (1888-1967)
Молчиш, душо уморна од задоволства
Молчиш, душо уморна од задоволства
и од страдања (и кон едното и кон другото
рамнодушна си веќе).
Никаков твој глас не слушам:
ни каење за мизерната
младост, ни гнев, ни надеж,
ни мачнина.
Дремеш како
телото, занемена, сета полна
очајничка рамнодушност.
Нема да се изненадиме,
не, душо моја, ако срцето наеднаш
сопре, ако здивот
секне…
Еве нè, чекориме,
чекориме јас и ти како сомнамбули.
А дрвјата се дрвја, куќите
се куќи, жените
што минуваат се жени, и сè е она
што е, само она што е.
Темите радост и болка
не нè засегаат. Го изгубила гласот
сирената на светот, и светот е една голема
пустина.
Во пустината
јас со суви очи се гледам себеси.
Taci, anima stanca di godere
Taci, anima stanca di godere
e di soffrire (all’uno e all’altro vai
rassegnata).
Nessuna voce tua odo se ascolto:
non di rimpianto per la miserabile
giovinezza, non d’ira o di speranza,
e neppure di tedio.
Giaci come
il corpo, ammutolita, tutta piena
d’una rassegnazione disperata.
Non ci stupiremmo,
non è vero, mia anima, se il cuore
si fermasse, sospeso se ci fosse
il fiato…
Invece camminiamo,
camminiamo io e te come sonnambuli.
E gli alberi son alberi, le case
sono case, le donne
che passano son donne, e tutto è quello
che è, soltanto quel che è.
La vicenda di gioia e di dolore
non ci tocca. Perduto ha la voce
la sirena del mondo, e il mondo è un grande
deserto.
Nel deserto
io guardo con asciutti occhi me stesso.