Умберто Саба – Трст
Го минав сиот град.
Потоа искачив едно ритче,
отпрво населено, потаму тивко,
oградено со ѕитче:
ќоше во кое сам
седнувам; и кај што завршува тоа, чинам
завршува и градот.
Трст има еден див
шарм. Ако е допадлив,
тој е како момче врапито и грубо
со сини очи и дланки преголеми
за да подари цвет;
како љубов
со љубомора.
Од оваа височинка секоја црква, секој негов пат
го откривам: дали излегува на полната плажа,
или на ридот на кој, на крастата
на врвот, една куќа, последната, се чипчи.
Овде горе
околу секое нешто
струи еден чуден здив, здивот морен,
на родниот кат.
Мојот град, кој во секој свој дел е жив,
го има и ова ќоше по мерка на мојот живот,
задуман и плашлив.
Ho attraversato tutta la città.
Poi ho salita un’erta,
popolosa in principio, in là deserta,
chiusa da un muricciolo:
un cantuccio in cui solo
siedo; e mi pare che dove esso termina
termini la città.
Trieste ha una scontrosa
grazia. Se piace,
è come un ragazzaccio aspro e vorace,
con gli occhi azzurri e mani troppo grandi
per regalare un fiore;
come un amore
con gelosia.
Da quest’erta ogni chiesa, ogni sua via
scopro, se mena all’ingombrata spiaggia,
o alla collina cui, sulla sassosa
cima, una casa, l’ultima, s’aggrappa.
Intorno
circola ad ogni cosa
un’aria strana, un’aria tormentosa,
l’aria natia.
La mia città che in ogni parte è viva,
ha il cantuccio a me fatto, alla mia vita
pensosa e schiva.
Умберто Саба (Umberto Saba, 1883 – 1957) e поет чијашто поезија останува свежа и стотина години по своето настанување. Саба се родил и најголемиот дел од животот го поминал во Трст. Имал еврејско потекло и затоа за време на војните морал да бега во Париз, а потоа и во Фиренца, кадешто бил сокриван од колеги поети (Монтале и Унгарети). И тој, како и неговиот сограѓанин, прозаистот Итало Звево, бил влијаен од централноевропската култура (посебно од психоанализата, актуелна во тоа време).
Саба, во својот есеј од 1911 година пишува дека она што им останува на поетите е „искрената поезија“, која ќе биде „добра како лебот и како виното“, за да може „секој да ја разбере“. За разлика од речиси сите други негови современици, тој не ја гледа поезијата како начин за да искаже отуѓување, туку како „добра карта“ со која човек може да си го побара своето место во играта на животот.